Wie is Cas?

Cas is eigenlijk Erik Castricum. Omdat een ijverige voetbaltrainer in zijn jonge jeugd nog een Erik in het team had, korte hij Eriks achternaam af tot de eerste drie letters en een felle korte roepnaam was geboren.

Cas is getrouwd met Rinke op de kletsnatste dag ooit, 14 juli 2011. Trotse vader van dochter Saar (28 september 2011) en Luuk (16 januari 2013). En ondanks natte voeten en een verregend kapsel heel gelukkig getrouwd.

Cas werkt bij KPN als senior klantspecialist. Cas houdt zich daar bezig met event- en incidentmanagement voor kritieke verbindingen en applicaties van een geselecteerd aantal klanten. Deze verbindingen kunnen bij incidenten behoorlijk impact hebben voor (delen van) de samenleving. Een uitdagend beroep waarin je altijd waanzinnig scherp moet zijn en altijd moet willen verbeteren.

In maart 2020 ging het goed mis met Cas. Kreeg ademnood en werd met de ambulance eerst naar het RKZ in Beverwijk gestuurd, die hem teruggooiden in de ambulance met de mededeling: “Laat ze daar maar even in het VU naar kijken.”

Het VU constateerde een tumor in Cas zijn keel. Zijn ademweg moest dringend worden vrij gemaakt. Een eenvoudige ingreep die lastig bleek te realiseren in verband met de nog maar kort van kracht zijnde corona protocollen. Uiteindelijk is dat toch nog gelukt met heel veel doorzetten en toewijding van dr. J.J. Hendrickx. De man verdient een standbeeld.

De tumor in mijn keel moest, uiteraard, worden verwijderd. Na onderzoek bleek dat hierbij strottenhoofd en stembanden niet konden worden gespaard. Dus de ingreep werd een “laryngectomie” met een mooi woord. Luchtweg en slokdarm zijn nu volledig gescheiden. De luchtweg is naar een zogenaamd stoma gebracht in mijn hals. Een opening waardoor ik nu adem. Eten en drinken doe ik door mijn mond. Er is een minimaal gaatje gemaakt dat loopt van luchtpijp naar slokdarm. Hierin is een stemprothese geplaatst. Een plastic tube met een klepje. Door het gat in het stoma af te sluiten wordt de lucht door de prothese naar mijn slokdarm geleid. Deze gaat trillen en dat is mijn nieuwe stemgeluid. De klep in de spraakprothese voorkomt, dat er eten en drinken in mijn luchtpijp komt.

Na uit het ziekenhuis ontslagen te zijn, volgde een serie bestralingen en een drietal chemokuren. Hier ben ik vrij soepel doorheen gekomen al zijn de gevolgen van de chemo nu, na een maand of 4 nog steeds goed voelbaar. Mijn gehoor is bij tijd en wijlen van slag, en ook slaat af en toe vermoeidheid in als een bom en moet ik terstond gaan liggen. Dit wordt allemaal minder frequent en minder heftig.

De spraakprothese is wel een dingetje geworden. Het apparaatje hoort gemiddeld een maand of drie mee te gaan. Het is normaal dat het klepje dan minder wordt kwa kwaliteit. De prothese zal (vocht) gaan lekken naar de luchtweg. Daar ga je erg van hoesten kan ik je vertellen. Bij Cas echter besloten de protheses na een week of twee weken al te gaan lekken. Besloten werd om een ander merk te gebruiken.

Het nadeel van deze nieuwe prothese was al snel duidelijk. Om nog te kunnen spreken moest ik zoveel kracht zetten dat ik na 3 zinnen volkomen buitenadem was en duizelig werd. Dit werd niet beter. Op het spoedspreekuur waar Cas langs ging, werd verteld dat bekend is dat de nieuwe prothese zwaarder sprak. En dat hij nodig was want anders was er risico dat ik longontsteking opliep.

Nu was de laatste periode alles heel goed gegaan met spraak en dit voelde eigenlijk als meer een kilometer terug dan als een stapje terug op de weg naar herstel. Spraak werd iedere dag beter. Dat is ook gaaf om van je collega’s te horen in de dagstarts die we hadden, een digitale babbelbox waarin we als team om de dag zaken bespreken. En ja, Cas was op de weg terug ook kwa werk. Drie dagen in de week 4 uur per dag inmiddels.

Maar die spraak werkte heel demotiverend. Vandaag, 4 november, kon ik bij de eerder genoemde dr. Hendrickx langs. Na een overleg met de logopedie, waar ik ook was geweest, viel het besluit dat het nieuwe merk prothese niet geschikt is voor mij. Het is meteen verwijderd en vervangen door het oude type. Als ik alsnog een andere prothese nodig blijk te hebben vanwege het snelle lek gaan, wordt nu gekozen voor een ander type maar wel van ditzelfde merk. De huidige prothese wordt voor nu even geplaatst om eenvoudiger de juiste maat van dat vervangende type te bepalen.

Zo dit was in het kort wie ik ben, en wat mij met name dit jaar heeft gevormd. Vanaf hier wil ik mijn ervaringen van de gevolgen van mijn ziekte verder gaan delen in blogvorm. Ik ben positief ingesteld. Dat merk ik ook aan hoe mijn omgeving op me reageert. Maar ook hoe mijn werk, zowel collega’s als management, op mij reageren. Ik krijg alle ruimte en medewerking vanuit de werkgever om te reintegreren. Terwijl de functie danwel inhoud van het werk toch een uitdaging zijn zonder (natuurlijk) stemgeluid.

Aan mij zal het niet liggen. Ik zal me voluit inzetten om weer vol aan het werk te kunnen. En niet alleen werk, maar ook in het dagelijks leven. Ik heb mezelf voorgenomen om weer leider te worden van het team van mijn zoon. Ook een uitdaging, maar als ik vertel aan de ouders van teamgenootje dat ik dit wil krijg ik alleen maar positieve reacties en feedback.

Het zal me lukken!